ओंजळ
काहीच नाही राहत ओंजळीत जेव्हा माणसं दुरावतात
काही नव्हतंच ओंजळीत जेव्हा ती जवळही असतात
कुणास ठाऊक आठवणींची ओंजळ रीती होती का कधी
वाटे भरुन वाहेल अशी भीती होती अधी मधी
पण भीती ती फुकाची खरी कधी ठरलीच नाही
भीतीच्या छायेखाली खरी बात ती कळलीच नाही
काही केल्या ही ओंजळ बघवत नाही आता
फुकाच्या विचाराने का फोडला होता मी माथा
रात्र जातील, दिवस जातील ओंजळही विसरली जाईल
पाणी नव्हतंच नदीला, मग ती आटून तरी कुठून जाईल.
No comments:
Post a Comment